فرمود چانه ى خود بر زمين گذارد چون در قرآن است « وَيَخِرُّونَ لِلأَذْقانِ » « فَلَه الأَسْماءُ الْحُسْنى » 110 مجمع : نامهاى خدا يا صفات حقّ را نشان ميدهد مثل قادر ، عالم ، حىّ سميع ، بصير ، يا افعال را مثل خالق ، رازق ، عدل ، محسن منعم ، مجمل ، رحمان ، رحيم ، و يا معانى نيك حقّ را نشان ميدهد مثل صمد ، و معبود و مشكور كه بندگان فقطَّ از او حاجت ميخواهند و ميپرستند و شكر ميكنند . نيشابورى : يعنى هر اسمى از اسمهاى حقّ نيكو است شما آن را بنيكى ياد كنيد كه دعاى با اخلاص باشد . « وَلا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ » 110 طبرى : از عايشه و ابن عبّاس و مجاهد و غيره نقل شده است كه مقصود از صلاة دعا است يعنى بلند دعا نكنيد ، و ابن عبّاس عامرى نقل كرده است پس از آنكه پيغمبر سلام نماز ميگفت عربها ميگفتند : خدايا بما شتر و پسر نصيب كن اين آيه نازل شد كه اين جور صدا بدعا بلند نكنيد و آهسته هم نگوئيد : و ضحّاك و سعيد بن جبير و عكرمه نقل كرده‌اند كه چون پيغمبر ( ص ) در نماز آواز بقرائت بلند ميكرد مشركين بد زبانى ميكردند به اين آيه دستور رسيد كه آواز بلند نكند تا نشنوند و آزار نكنند و هم بسيار آهسته نگويد تا مسلمين كه به او اقتدا مىكنند بشنوند ، و بعضى گفته‌اند : مقصود ميانه گفتن تشهّد است كه نه بلند و نه آرام باشد ، و نقل كردند عرب آواز بلند ميكرد به اين جمله ها « التّحيّات للَّه و الصّلوات للَّه » آيه براى جلوگيرى از اين كار نازل شد . ابن زيد و حسن بصرى گفته‌اند : مقصود اين است كه براى ريا بلند مخوان و براى ترس آهسته مگو بلكه اندازه ى متوسّط را رعايت كن ، و اگر سخن پيشينيان بر اين منقولات نبود بهتر معنى اين است كه اى محمّد در نمازهاى اخفاتى روز بجهر مخوان و در جهرى شب باخفات مخوان . مجمع : جبّائى گفته است : يعنى نه به آن اندازه بلند بخوان كه مردم به نماز در نزديك تو از خود باز مانند و نه به آن اندازه آرام بخوان كه خود صداى خود نشنوى ، و از امام صادق عليه السّلام نقل شده است كه فرمود : جهر در نماز زياد آواز بلند كردن است و اخفات آن است كه آواز تو به گوش خودت نرسد . و هم از امام